6.1

        Hayatımın -grip- görünümlü Azrailiyle savaşım dünden önceki gün itibariyle sona erdi. [holey alkış]
Yaşamadım "survive" ettim resmen. "40 degrees celcius" ateşle hayatımın en -hot- dönemini yaşadım. Popomdaki iğne izlerini saymıyorum bile, hele o gaddar "kuruela" misali hemşirenin ağır eli yok muydu daha da iğne olmam arkadaş dedirtti bana. Velhasıl kötü günler gelip geçti ben yeni haddinden fazla kısa kestirdiğim saçlarımla, bu aralar mütemadiyen yemek yemek isteyen azgın mide-beyin ortaklığıyla, dağınık ama temiz evimle, yüzümü ele geçirmeye kalkışan ne idüğünü profesörlerin bile anlayamadığı lekelerimle(an itibariyle acnelyse kullanmaya tekrar başladım geçeceksin sevgilim sende hayatımdan, yüzümden, benden silinip gideceksin.), bir türlü gitmek istemediğim calculus dersimle, hastalıktan kaçırdığım gui dersiyle, facebokla, twitterla ve yalnızlığımla baş başa kalmış bulunmaktayım. Hayırlı olsun tabi.
        Bu aralar hüngür şakır ağladığım filmlerde bir türlü ağlayamıyorum, bu bir psikolojik sorun sanırım. Aslında ağlamam psikolojik bir sorundu ama psikolojik sorunumdan küt diye çıkmak da başlı başına psikolojik sorun değil midir değerli okur? Sürekli kestirdiğim saçlarım var bir de bu da fena halde şiddetli bir psikolojik sorun. Üstüne her daim yemek yemeye başlamam da bir sorun. Bir de yaz geliyor ben daha bikini giyecektim akçabük olur başka bir tatil beldesi olur arz-ı endam eyleyecektim :( Sürekli çıkıntı yapan popoma sevgilerimi gönderiyorum, hadi bebeğim 34-36 bedenler bizi bekler [mucu mucu]. Zorla kendimi sokmak istediğim psikolojik sorunuma da sesleniyorum buradan ben sevebilmek istiyorum pek muhterem psikolojikciğim sevebilme yeteneğimi geri ver bende rahat edeyim sende rahat et.

saygı, sevgi!